"Prawidłowy rozwój językowy daje dziecku poczucie bezpieczeństwa." Jagoda Cieszyńska

Kiedy do psychologa?

     

       Wielu rodziców przeżywając kłopoty i trudności wychowawcze ze swoimi dziećmi zastanawia się niejednokrotnie, czy sytuacja nie dojrzała już do tego, aby zwrócić się do psychologa. Bardzo często liczna grupa rodziców nie wie, czego może oczekiwać od psychologa albo terapeuty. Wielu rodziców traktuje wizytę u podobnego specjalisty jako prawdziwy dopust boży, dowód na to, że dziecko albo i oni sami są w jakimś sensie „nienormalni psychicznie". Często także obawiają się takiej wizyty (osądu, udowodnienia własnej nie kompetencji) jako potwierdzenia swojej klęski w roli rodzicielskiej. Psycholodzy nie są jednak sędziami wymierzającymi sprawiedliwość „widzialnemu światu" i z upodobaniem krytykującymi postępowanie rodziców, wskazującymi popełnione przez nich błędy, ale osobami pragnącymi pomóc. Psycholodzy nie są także cudotwórcami ani czarodziejami, którzy jednym skinieniem różdżki lub w wyniku jednego spojrzenia w szklaną kulę rozwiążą wszystkie problemy. To Wy sami musicie je rozwiązać, psycholog może tylko starać się Wam w tym pomóc.     To tylko tyle, ale też - aż tyle!

        Trudno wyliczyć wszystkie symptomy, które powinny rodziców przekonać, że pójście do psychologa jest nieuniknione. Podobnie jak trudno byłoby wyliczyć wszystkie objawy chorobowe skłaniające do wizyty u lekarza. Jedno jest pewne -nie warto odkładać takiej decyzji. Wielu trudnościom da się zapobiec, gdy dostatecznie wcześnie podejmie się środki zaradcze.

 

Najczęstsze problemy, z którymi rodzice zwracają się po pomoc psychologiczną:

- trudności wychowawcze (agresywność, nieposłuszeństwo, kłamstwa, kradzieże, upór, ucieczki)

- autyzm, zespół Aspargera, Mózgowe Porażenie Dziecięce, ADHD, całościowe zaburzenia rozwoju itp.

- nerwowość (niepokój, nadpobudliwość psychoruchowa, lękliwość, nieśmiałość, moczenie się, ogryzanie paznokci, trudności z zasypianiem, nadmierne zmęczenie)

- niepowodzenia szkolne (trudności w czytaniu i pisaniu, brak możliwości sprostania wymaganiom szkoły i nauczycieli,) upośledzenia intelektualne)

- zaburzenia mowy (opóźniony rozwój mowy, dyslalia, tj. seplenienie, itp., nosowanie, jąkanie)

- anoreksja (brak apetytu) i bulimia (nadmierne objadanie się)

- próby zamachów samobójczych

- uzależnienia (narkotykowe, alkoholowe, nikotynowe)

- pomoc w wyborze zawodu (wybór odpowiedniej szkoły ze względu na posiadane   predyspozycje)

- niepożądane zachowania seksualne (onanizm, nadmierne zainteresowania erotyczne, skutki nadużyć seksualnych, przemocy i gwałtów)

- zaburzenia somatyczne i psychosomatyczne (padaczka, kalectwa, bóle głowy i żołądka, wymioty)

 

 

           

 
  • Dodaj link do:
  • www.facebook.com